นิราศลอนดอน 2014

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

นิราศ ลอนดอน เอดินเบอระ กลาสโกว์

ต้องจากไกล ไปลอนดอน อ้อนออดเอ่ย
ไฉนเลย เคยชิด สนิทใกล้
ต้องร้างรา พาจาก พรากดวงใจ
สะท้อนไห้ หวนถึง คนึงทรวง

หลายเพลา คงหาเจ้า เศร้าสะอื้น
เมื่อยามตื่น ใครจะฟื้น เริงรื่นสรวง
ใครหุงหา อาหาร ทานทั้งปวง
ใครคิดห่วง หวงเจ้า จงเข้าใจ

ใครป้อนยา พาเจ้า เข้าหับห้อง
ใครจะร้อง กลอนกล่อม ก่อนหลับไหล
ใครห่มผ้า หนานุ่ม โอบอุ้มใจ
ใครหนอใคร ห่วงหา ว่าอาวรณ์

แค่เจ็ดวัน กลั้นใจ พิไรรี้
เหมือนเจ็ดปี นี้ห่าง จางสมร
ทุกคืนค่ำ ย้ำตื่น สะอื้นนอน
สะท้อนถอน ห่อนเห็น เป็นทุกข์ใจ

สิบสองชั่ว โมงนิด อังกฤษถึง
นั่งนิ่งนึ่ง นึกนาม ความไฉน
กลัวเป็นเรื่อง เครื่องเก่า กัปตันใหม่
การบินไทย ไว้ใจ ได้ทุกครา

สนามบิน ฮีทโธรว์ โอ่อ่ายิ่ง
อยากเชิญนวล น้องหญิง มาเยี่ยมหา
เช้ามาถึง จึงเย็นกลับ จับเวลา
เดินเล่นว่า มาแล้ว แก้วยาใจ

บัตรฟาสต์แทร็ค แยกไว้ ให้เร็วยิ่ง
พอของจริง ยิ่งช้า กว่าไฉน
ช่องธรรมดา ว่าช้า มาก่อนใคร
ให้ทำไม ให้ช้า น่างงจัง

สามทุ่มกว่า มาถึง กึ่งใจหาย
ว่าทำไม ให้ง่วงจัง ดังมนต์ขลัง
ดูเวลา ว่าไทย ให้จังงัง
แทบตาตั้ง ตีสาม ยามของไทย

ตีสี่กว่า ท่าจะบ้า ตามันตื่น
นี่กลางคืน หรือกลางวัน ฝันไปไหม
ตื่นเร็วชิบ สิบโมงเช้า เราคนไทย
แต่ทำไม ที่นี่มืด ยืดยาวจริง

เจ็ดแปดเก้า เอ้าล้อหมุน คุ้นเคยอยู่
เช็คตุ้มหู แหวนเพชร โรเล็กซ์ทิ้ง
เราสบาย คลายห่วง ไม่ท้วงติง
สมบัติยิ่ง มีแค่ตัว กับหัวใจ

ลอนดอนอาย ชายตา มาให้เห็น
ที่แท้เป็น ชิงช้า ตัดฟ้าใส
ขึ้นชิงช้า คว้าเมฆจับ ระยับไกล
ด้วยหัวใจ ดวงโต โอ้ปลื้มจัง

อึดใจหนึ่ง มาถึง ทาวเวอร์บริดจ์
หอคอยชิด แนบสะพาน ตำนานหลัง
เป็นต้นแบบ สะพานเปิด เริดหรูจัง
เชื่อมสองฝั่ง แม่น้ำเทมส์ เปรมปรีดา

พอตกบ่าย ได้มาเยี่ยม เยือนสถานฑูต
ตามหลักสูตร การเมือง เรื่องศึกษา
ดูจุดเด่น เห็นมุมชัด รัฐสภา
ย้อนพารา เมืองไทย ได้ไตร่ตรอง

ประชาธิ ปไตย คือใครเอ่ย
เพราะเขาเคย อยู่ที่นี่ เหมือนพี่น้อง
หลงทางไป ไทยบ้าง ต่างครรลอง
มาเยี่ยมมอง เมียงหา ว่าหนใด

เพราะจากไป ใครเขา เฝ้าคิดถึง
ต้นแบบซึ่ง ไทยตาม ต้องถามไถ่
เผื่อวันหลัง หวนกลับเขต ประเทศไทย
หน้าตาใหม่ อย่างไร ที่ไหนดี

มีคำถาม มากมาย ให้ได้คิด
ไรถูกผิด คิดแบบใหม่ ให้สดศรี
เพื่อให้นาย ประชาฯ หน้าตาดี
บอกวิธี ปรุงปรับ ไม่ลับลวง

ขอขอบคุณ หนุนเกื้อ เอื้อมื้อค่ำ
ขอบคุณคำ บรรยาย ยิ่งใหญ่หลวง
ซึ้งน้ำใจ ไมตรี มีทั้งปวง
เวลาล่วง ต้องอำลา ยังอาลัย

กลับไปยัง ประเทศไทย ในครานี้
มีเรื่องดี เรื่องเล่า กล่าวขานไข
ว่าอุปทูต น่ารัก มากเกินใคร
ได้ซึ้งใจ นักศึกษา ป้าลุงกัน

ไก่ไม่ขัน มีอัน พลันรีบตื่น
ไม่ข้ามคืน ฝืนฝาก ยากหลับฝัน
หกโมงเช้า เอ้าล้อหมุน หุนหันพลัน
รถไฟนั้น ตรงเวลา น่าจะรอ

ถึงชั่ง ถึงชั่ง นั่งสนุก
จะเดินลุก สุขใจ ไม่ต้องง้อ
รถไม่ติด จิตสบาย ไร้หดห่อ
อยากจะขอ นั่งอีกหน รอคนชวน

ห้าชั่วโมง ผ่านไป ให้มาถึง
ดินแดนซึ่ง เจ็ดร้อยไมล์ ไกลไห้หวน
500 ไมล์ ใจยัง คิดคร่ำครวญ
แม้รถด่วน ยังแพ้ใจ ให้ถึงเธอ

สก็อตแลนด์ แดนเหนือ เหลือจะคาด
ประชาชาติ อาจกล้า ท้าเสนอ
ประชามติ แยกประเทศ เขตขัณฑ์เธอ
ประชาเจอ จัดจง ลงคะแนน

นัดหมายว่า กันยานี้ ที่สิบแปด
จะร้อนแดด แผดฝน ทนหนาวแสน
เจ็ดโมงเช้า ถึงสี่ทุ่ม ทั่วดินแดน
ลงคะแนน แยกไม่แยก แตกต่างไป

เพื่ออำนาจ อธิปไตย ที่ใหญ่ยิ่ง
เพื่อเป็นสิ่ง กำหนด อนาคตได้
เพื่อชีวิต ลูกหลาน กาลต่อไป
จะแยกไป หรือให้อยู่ ดูให้ดี

เอดินเบอร์ก ฤกษ์ดี มีเลือกตั้ง
เพื่อรับฟัง ความเห็น เป็นอย่างที่
จะรับ yes ไม่รับ no โหเข้าที
18 นี้ รู้กัน ฝันหรือจริง

ไต่ปราสาท เทียมฟ้า เบื้องหน้าเห็น
ดูโดดเด่น เป็นมาด องอาจยิ่ง
เอกราช ประชาชาติ สิของจริง
ไม่ละทิ้ง ชาติเกิด กำเนิดพันธุ์

เข้าพำนัก พักกาย คลายเหนื่อยล้า
ที่เมืองท่า กลาสโกว์ โก้สุขสันต์
เมืองธุรกิจ การค้า สารพัน
ตกดึกพลัน ดูรณรงค์ คงจะดี

จอร์จสแควร์ แค่ใกล้ใกล้ ไปดูเขา
คนหนุ่มสาว เขามา หาวิถี
ประกาศก้อง ร้องหา ว่าเสรี
ประเทศมี อิสระ จะแยกตัว

น่าแปลกใจ ทำไม ความเห็นแผก
ฝ่ายหนึ่งแยก หนึ่งรวม ยังร่วมหัว
ว่าแตกต่าง ไม่แตกแยก หรือแปลกตัว
เป็นแบบทั่ว ถิ่นได้ ให้เดินตาม

ชะเง้อแง้ แลแนบ แอบข้างรั้ว
ฟ้าก็มัว หัวใจ ให้ใฝ่ถาม
หากวันหนึ่ง เมืองไทย ได้ต้องตาม
จะยังความ สุขสงบ พบเหมือนกัน ?

เอาชนะ คะคาน ระรานยิ่ง
เท็จหรือจริง ยิ่งยาก ลำบากฝัน
ความเห็นต่าง ตบตี มีฆ่าฟัน
จะยืนยัน ความคิด ผิดไม่มี

ประเทศไทย
มีอะไร ให้ต่าง ช่างบัดสี
ทรัพยากร มากล้น พ้นมากมี
แค่ต่างที่ มีคน ยากจนธรรม

ภารกิจสิ้น บินกลับ หลับหลับตื่น
ถึงเที่ยงคืน ฝืนตา ว่ากลืนกล้ำ
กว่าได้นอน ผ่อนพัก พำนักคำ
ขอบตาช้ำ ใช่อดนอน แต่ถอนใจ

วันสุดท้าย ในลอนดอน อาวรณ์แล้ว
จากน้องแก้ว แล้วใดหนา จะมาใหม่
บิ้กเบนเจ้า เศร้าสุด เหมือนหยุดใจ
หยุดเวลา ไว้ได้ จะให้พลัน

แม่น้ำเทมส์ เอมใจ ได้มิ่งมิตร
มาแนบชิด หลายเพลา พาสุขสันต์
แค่ห้าคืน ครื้นคร่ำ จำรำพัน
อีกกี่วัน ผันพราก จากกลับคืน

ทาวเวอร์ออฟ ลอนดอน สะท้อนจิต
ใครที่คิด จิตต่าง ต้องใฝ่ฝืน
เสียงไห้ร่ำ จากคำ ที่กล้ำกลืน
สุดสะอื้น คืนจาก พรากไกลกัน

บริติช มิวเซี่ยม เยี่ยมลาลับ
คืนนี้กลับ กรุงแล้ว แก้วตาขวัญ
มวลล้ำค่า บรรดา สารพัน
หมายกำนัล น้องเจ้า โศกเศร้าคืน

ห้างแฮร์รอด ไม่รอดเร้น เป็นที่หมาย
มุ่งละลาย กลายทรัพย์ กลับเป็นอื่น
จะปราด้า วิตตอง น้องหมายคืน
ปอนด์ไหลลื่น หล่นหาย เป็นหลายเงิน

บ้างก็ไป outlet เสร็จทุกที่
สินค้าดี แต่ถูกอยู่ ดูเผินเผิน
คำนวณใหม่ ราคาไทย ไม่เพลิดเพลิน
ถ้าจ่ายเกิน กลับไทยท่า น้ำตาริน

มื้อสุดท้าย ตัวใคร จ่ายกันเอง
ไม่ต้องเกรง กริ่งเงิน เพลินหมดสิ้น
มาม่าคัพ ดับหิว หิ้วให้กิน
เพลิดเพลินลิ้น กินอร่อย เลิศลอยใจ

จากแล้วหนา ลาลอนดอน กลอนต้องจบ
นิราศครบ พบกัน ในวันใหม่
สุนทรภู่ ครูกลอน ท่านสอนใจ
ท่องเที่ยวไป ได้กลอน ย้อนความจำ

ที่จากไกล ไปลอนดอน แกล้งอ้อนเจ้า
ทำเป็นเศร้า เราแสร้ง แกล้งให้ขำ
กลับเมืองไทย ไม่มีแหวน แทนถ้อยคำ
แค่สิ่งล้ำ น้ำใจ ให้เธอแทน

สมชัย ศรีสุทธิยากร
กันยายน 2557

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s