นิราศเวกัส รศ. ๒๓๑ (2556)

สิบหกมิถุนาปีห้าหก
หลังจากงกงกเงิ่นหลังเดินสาย
จัดกระเป๋าเข้าที่ดีสบาย
เหมือนขนย้ายบ้านใหม่ให้เข้าที

สุวรรณภูมิปลายทางที่ขวางหน้า
ไม่รอช้าส่งไปให้ถึงที่
เช็คกระเป๋าเข้าท้องเครื่องเรื่องพิธี
หนักพอดีไม่ต้องจ่ายหลายสตังค์

พอตีหนึ่งเครื่องออกขอบอกว่า
แอร์ไชน่าเขาดุดูขึงขัง
แอร์ไม่สวยแถมยังส่งเสียงดัง
แถมโดนสั่งปิดไอแพดแสรดจริงๆ

นอนคุดคู้อยู่ได้ยังไงนี่
ตอนตีสี่ตื่นมาเหลียวหาหญิง
เพราะที่นั่งข้างขวาป้าจริงๆ
เลยต้องนิ่งหลับต่อรอเครื่องลง

สนามบินปักกิ่งก็นิ้งสวย
ดูสำรวยกว้างใหญ่ไกลจนหลง
เดินขาลากลำบากยากจนปลง
บ้านเราคงชิดซ้ายให้ราคา

ฟรีไวไฟมีให้เลือกใช้เถิด
แจกพาสเวิร์ดเหมือนดังไม่มีค่า
เสียอย่างเดียวเสียวหลุดตลอดเวลา
กรุณาทำใจใช้ของฟรี

เล่นเฟซบุ๊คไม่ได้ยังไงวะ
ก็ว่าจะอัพสเตกันหน่อยนี่
ได้แต่หมุนหมุนหาไม่น่ามี
เพราะที่นี่เขาบล๊อคช้ำชอกใจ

รัฐบาลของไทยช่างใจกว้าง
จะโง่บ้างโกงบ้างช่างไฉน
ก็ยังเปิดเสรีในเพจไทย
มีอะไรด่าได้ไม่เคยแคร์

เก้าชั่วโมงโล่งเตียนรอเปลี่ยนเครื่อง
ให้แค้นเคืองเล่นไม่ได้ให้เกรดแย่
สงสัยติดเฟซบุ๊คสนุกแท้
ไม่ได้แน่หากไม่โพสท์โกรธกันตาย

ได้แต่ไลน์คลายเหงาถึงสาวสวย
แต่ก็ห่วยไลน์หลุดสะดุดสาย
ปักกิ่งจ๋าเธอท่าจะออกลาย
หากไม่ตายไม่คืนกลับมารับเธอ

ถึงบ่ายสามตามได้ไปขึ้นเครื่อง
ไม่มีเรื่องตื่นเต้นเช่นเสมอ
อีกสิบสองชั่วโมงคงได้เจอ
ไม่คอยเก้อถึงเธอที่ซานฟราน

สิบสองโมงเครื่องลงตรงสนิท
ไม่มีผิดเวลาพาเมินหมาง
สนามบินสวยสะอาดเด่นในเส้นทาง
ดูแล้วช่างวางใจปลอดภัยดี

ตม.หนวดตรวจตราวีซ่าเข้า
คำถามเก่าแบบว่ามาทุกที่
ทำอะไรพักที่ไหนช่วยบอกที
พูดดีดีเขาให้เข้าผ่านไม่คร้านครัน

หลุดมาได้ใจชื้นขึ้นสักนิด
มีชีวิตชิดใกล้เมืองในฝัน
ท่องซานฟรานซิสโกโก้หรูกัน
กลัวแต่ฉันเงินหมดอดพอดี

เข้าพักในมหาลัยของวัยรุ่น
ไม่มีทุนก็ซุกตัวลงตรงนี้
อาหารเย็นเรียบง่ายสบายดี
รอพรุ่งนี้มีเที่ยวเดี๋ยวบอกเอย

คนขับรถมาส่งแสนน่ารัก
เขาทายทักว่ามาเรียนด้วยกันเฉย
บอกอายุพ่อลูกใกล้กันเลย
เลยตามเอ่ยว่าใช่ไม่ขัดความ

พอค่ำดึกนึกจะนอนกายอ่อนล้า
แต่เวลาเมืองไทยใกล้บ่ายสาม
ที่เมืองเขาตีหนึ่งถึงชั่วยาม
จะตีความเมืองไหนจึงได้นอน

นอนไปหน่อยไม่ค่อยหลับสนิท
คิดถึงมิตรคนงามทรามสมร
นึกอยู่ว่าโน้นน่าไม่ได้นอน
เลยใจอ่อนนอนไปทำไมกัน

กำหนดการวันนี้แสนดีหลาย
ว่าจะไปเมืองบาปหยาบช้านั่น
ลาสเวกัสเขาเล่าเลื่องลือกัน
เมืองในฝันของใครหลายหลายคน

พอเครื่องลงสนามบินในถิ่นใหม่
เมืองอะไรวะร้อนไม่น่าสน
มาทำไมเดิมอยู่กายสบายตน
มาให้คนปล้นเงินหรือเกินพอ

เข้าที่พัก “ลักซอร์” ไม่รอช้่า
มีสฟิงค์หมอบหน้าท่านั่งจ้อ
ปิรามิดใหญ่ล้นพ้นขอบจอ
เหมือนมารอรับเราเข้าโรงแรม

ตึกก็เอียงห้องพักเอียงเฉียงเฉียงอยู่
แต่น่าดูลิฟท์เอียงได้ให้ฉงน
แทนขึ้นตรงกลับเฉียงขึ้นวกวน
ถ้าเป็นคนทนไม่ไหวหัวใจวาย

อากาศร้อนพักผ่อนนอนดีกว่า
ใช่เวลาเดินเล่นเช่นตอนสาย
ตกค่ำหน่อยค่อยเดินเพลินสบาย
ไปสอดส่ายดูสาวน่าเข้าที

โรงแรมใหญ่ wi fi ไปไหนหมด
สัญญานหดเหือดหายไปทุกที่
สะบั้นกันโลกกับฉันทำไงดี
หาวิธีฟรีไวไฟไม่ได้จริง

ออกไปเดินยามค่ำย่ำไปทั่ว
ไม่น่ากลัวแต่น่าชังจังเสียยิ่ง
เมืองอะไรมีแต่บ่อนกะผู้หญิง
บุหรี่สูบกันจริงสิงห์อมควัน

มีสีแสงน่าสนใจกระไรอยู่
แต่ให้บินมาดูคงน่าขัน
ไฟที่ไหนก็สวยเหมือนๆกัน
งงว่าฉันบินมาหาอะไร

ได้ดูโชว์โอ่อ่าเข้าท่าบ้าง
ดูเขาช่างสามารถเกินพิสัย
กายกรรมเก่งกาจทั้งหญิงชาย
แต่แปลกใจทำไมเสื้อไม่มี

ยังโชคดีที่นั่งแถวหลังหลัง
เพราะคนนั่งแถวหน้าท่าผิดที่
นอเต็มจมชมเต็มตาท่าไม่ดี
คงต้องมีใครบ้างต้องล้างตา

ตื่นตีห้าบ้าแล้วแก้วตาเอ๋ย
อยู่เมืองไทยยังไม่เคยตื่นตีห้า
กำหนดไว้ให้ออกหกนาฬิกา
หากไม่มาไม่คืนตังค์พังลูกเดียว

เกรย์ไลน์ทัวร์ไม่มั่วแต่เลทได้
นัดเขาไว้แต่มาช้าน่าหวาดเสียว
ยืนรอรถเลยเวลาหน้าซีดเซียว
กลัวอดเที่ยวแกรนด์แคนยอนสะท้อนใจ

ยังดีที่มีใครต่อใครด้วย
ไม่งั้นสวยด้วยจะงงเป็นตาไก่
เลยหกครึ่งพึ่งได้ออกนอกเมืองไป
สู่จุดหมายไกลขอบฟ้าน่าลิ้มลอง

ผ่านเขื่อนใหญ่น่าดูชื่อฮูเวอร์
ไม่เคยเจอจ้องจับขยับกล้อง
แม่น้ำโคโรราโดก็น่ามอง
น่าไปลองว่ายเล่นเป็นเพลิดเพลิน

สามชั่วโมงกว่ากว่าน่าจะได้
จากเขื่อนใหญ่ไปที่ภูผาเผิน
ทั้งตื่นหลับหลายคราคุ้มค่าเงิน
นั่งรถเกินคุ้มหลายที่จ่ายไป

สักบ่ายหน่อยค่อยมาถึงซึ่งโตรกผา
ไหงเป็นร้านค้าของระลึกได้
ให้ดูหนังแคนยอนในจอใหญ่
มาตั้งไกลทำไมไม่ให้ของจริง

หลอกดูหนังเสียตังค์ซื้อของก่อน
แล้วค่อยย้อนพาไปไม่ทอดทิ้ง
พอรถจอดจ่อผาท่าจะจริง
ทั้งเดินวิ่งกลัวผาหายเสียดายตังค์

สุดสายตาตรงหน้าท่าจะใช่
ช่างยิ่งใหญ่ให้เห็นเป็นมนต์ขลัง
กี่ล้านปีจึงมีเห็นเป็นจริงจัง
จึงฝากฝังโลกไว้ให้ชื่นชม

ธรรมชาติสร้างงานชาญฉลาด
ศิลปะภาพวาดยังไม่สม
แต่งสีสันสวยได้ให้อารมณ์
ปากกาคมคงยากหากพรรณนา

เป็นลายพร้อยร้อยสายทักทายครบ
ดินฟ้าน้ำบรรจบลงตรงหน้า
เชี่ยวสายน้ำกระแทกทั้นจากชั้นฟ้า
จึงกลายมาเป็นโตรกผาน่ายลใจ

เห็นผาลึกซุกซ่อนให้ย้อนคิด
ฤาเทียบจิตคิดซ้อนยอกย้อนได้
หุบเหวลึกยังมีวันถึงกันไซร้
แต่จิตใจไม่มีหวังหยั่งยากเย็น
(จบตรงนี้. ยังกะเพลงท่าฉลอม)

(ต่อ เป็น alternative ending)
พอตกเย็นถึงเวลาต้องลาล่วง
มีคนห่วงอยู่หลังดังตาเห็น
จะเพลิดเพลินเกินไปให้รำเค็ญ
ไว้ว่างเว้นจะไลน์หาแก้วตาเอย

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s