คลังเก็บหมวดหมู่: ท่องเที่ยวไปได้อะไรกับชีวิต

มาเยือนน่านน่านไงใช่เมืองน่าน  เมืองโบราณมีชีวิตพิศวง เป็นเมืองเก่าเล่าก่อนแก่แต่ดำรง และยังคงความดีมีให้ดู เหลียวไปไหนสบายใจให้พบเห็น  ไม่เหมือนเป็นเช่นบ้านเราเขาอดสู รอยยิ้มใสนัยน์ตาซื่อช่างน่าดู  ได้เรียนรู้เรื่องราวเล่ากล่าวกัน มืดเช้าตื่นตักบาตรขนาดแน่น   ต้องโลดแล่นไปตลาดตามคาดฝัน ข้าวแกงขมขนมหวานสารพัน  ส่งพระฉันเผื่อว่าฉันจะได้บุญ เรียกสามล้อต่อราคาว่าจะเที่ยว ช่วยลดเลี้ยวท่องไปไม่ว้าวุ่น ชมน้ำน่านผ่านวัดหน่อยค่อยเป็นคุณ  ให้อบอุ่นผลัดกันขี่ก็ดีเอง ขึ้นทำท่าขี่สามล้อล่อตากล้อง ไม่แคล่วคล่องลองได้ใจทำเก่ง ลุงไม่ต้องเหนื่อยไงให้ผมเอง ทำอวดเบ่งอวดแกร่งเรี่ยวแรงดี ขาขยับรถเขยิบแล้วหยุดนิ่ง  ไม่ไหวติงต่อแรงสารถี ไอ้ที่ว่าแรงมากมายหนายไม่มี  เป็นอย่างงี้มีปี๊บไว้ทำไมกัน จากน้ำน่านมุ่งหน้าเข้าหาวัด  ไม่เจนจัดหวังจะได้ไปสวรรค์ ถามลุงครับควรไปวันไหนกัน ชื่อลือลั่นรู้อยู่วัดภูมินทร์ พระประธานจตุรพักตร์ประจักษ์แจ้ง  เป็นสำแดงแสงธรรมนำทุกถิ่น เมตตา กรุณา มุทิตา เป็นอาจินต์  สำเร็จสิ้น อุเบกขา พานำไป จิตรกรรมฝาผนังดังยิ่งนัก  กระซิบรักบันลือโลกเลื่องถึงไหน ยอดฝีมือคนโบราณของน่านไง  น่านประไร … อ่านเพิ่มเติม →

ช่วงวันแม่ที่ผ่านมา ผมพาภรรยา และพี่สาวสองคนไปเที่ยวเวียตนาม  ประเทศเพื่อนบ้านที่ไม่ไกลจากบ้านเรานัก  แค่บินเพลินๆชั่วโมงเศษๆก็ถึง  เหมือนกับยังไม่ได้ไปต่างประเทศอย่างนั้นแหละ ครั้งนี้เพิ่งจะเป็นครั้งที่สองที่ผมมีโอกาสไปเยือนเวียตนาม  หลังจากครั้งแรกเมื่อประมาณสิบปีที่แล้ว  ที่ผมไปกับคณะของธรรมศาสตร์  คราวนั้นดูจะมีเวลามากกว่า  เพราะไปถึงสี่เมือง  คือ ฮานอย  ดานัง  เว้ และ โฮจิมินห์ซิตี้  หรือไซ่ง่อนเก่า   แต่คราวนี้ไปแค่สองเมืองคือ  ฮานอยและฮาลอง ฮานอย (Hanoi) เป็นเมืองหลวง  เป็นศูนย์กลางการปกครองของประเทศ  บ้านเมืองก็ดูยังไม่ทันสมัยมากนัก  หากเปรียบก็อาจจะยังพอๆกับขอนแก่นเมืองหลวงของอีสานเราด้วยซ้ำ   มีพื้นที่  920   ตารางกิโลเมตร  ประชากร 3.2 ล้านคน  ในขณะที่กรุงเทพบ้านเรา มีพื้นที่  1,568 ตารางกิโลเมตร  มีประชากรประมาณ 7.1 ล้านคน  พูดง่ายๆคือเล็กกว่าเราประมาณ  … อ่านเพิ่มเติม →

การเดินทางมักทำให้เราพบเห็นมุมมองใหม่ๆต่างจากที่เราเคยชิน ผมอาจเป็นคนโชคดีที่ได้เดินทางค่อนข้างบ่อย ส่วนหนึ่งเพราะภาระหน้าที่ ต้องสอนหนังสือ ต้องพานักศึกษาไปดูงาน แต่ลึกๆอีกส่วนหนึ่ง คือ ใจที่รักการเดินทาง  ชอบที่จะไปในที่แปลกๆที่ยังไม่เคยไป  พบปะกับผู้คนหลากชีวิต หลายวัฒนธรรม  ดูชีวิตความเป็นอยู่  นิสัยใจคอ    ตลอดจนมุมมองของการดำรงชีวิต น่าแปลกจริงที่โลกกลมๆ ใบเดียวกัน  คนกลับไม่เหมือนกัน ปลายมีนาคมที่ผ่านมา  ผมนั่งอียิปต์แอร์ไปลงที่กรุงไคโร เมืองหลวงของอียิปต์   อียิปต์ซึ่งเป็นความฝันของคนหลายๆคน  รวมทั้งผมที่ตั้งใจว่าวันหนึ่งต้องไปให้ได้ เรื่องราว ประวัติศาสตร์ ตำนาน  และหนังจำนวนนับไม่ถ้วนเกี่ยวกับ อียิปต์ ปิรามิด  ฟาโรห์  มัมมี่  แม่น้ำไนล์ ท้องฟ้าสวย ทะเลทรายสีทอง  เป็นเสน่ห์ที่ดึงดูดผู้คนจากทั่วโลกยอมควักกระเป๋าซื้อทัวร์มาลงที่กรุงไคโร  เพื่อบันทึกว่าเป็นครั้งหนึ่งในชีวิตที่ต้องมาสัมผัส   จนทำให้อียิปต์มีรายได้จากการท่องเที่ยวประมาณ 70,000-80,000  ล้านบาท ต่อปี  เป็นรายได้หลักหนึ่งในสี่อย่างของประเทศ … อ่านเพิ่มเติม →

ต้นเมษายน  2550  ผมได้มีโอกาสไปโตเกียวอีกรอบด้วยเหตุผลทางครอบครัว  เนื่องจากลูกชายอยากไปใช้ชีวิตช่วงปิดเทอมรับใช้ศาสนา  ในฐานะลูกศิษย์วัดของวัดไทยในญี่ปุ่น ช่างโชคดีที่จังหวะและโอกาสอำนวย  เป็นจังหวะที่โตเกียวตรงกับหน้าซากุระบาน  ซึ่งหนึ่งปีจะมีช่วงเวลาให้เห็นได้ประมาณ 7-10 วัน        ปีนี้ค่อนข้างบานเร็วกว่าปีก่อนๆ    โดยคนในโตเกียวให้เหตุผลว่าปีนี้หน้าหนาวหนาวน้อยกว่าปีที่ผ่านมาเลยให้ทำให้ซากุระบานเร็ว    ใครที่ตีตั๋วทัวร์ว่าจะไปดูช่วงต้นหรือกลางเมษา  ก็อาจจะผิดคิว  ในขณะที่ผมไม่มีคิวจะไปดู  แต่กลับโชคดีอย่างยิ่งที่ได้เห็น ซากุระ (Sakura หรือ Cherry Blossom)  เป็นดอกไม้ประจำชาติของญี่ปุ่น  สีขาวอมชมพู   ความสวยงามที่เห็นคือ ยามผลิดอก  ก็ออกบานให้เห็นชมพูขาวสะพรั่งเต็มต้น  ไม่มีสีเขียวของใบไม้สอดแทรกให้เห็น  เมื่อยามร่วง ก็ร่วงพร้อมกันหมดต้น  ดังนั้นคนที่จะเห็นซากุระบาน  ก็จะเห็นต้นไม้ที่มีแต่ดอกสวยงามเต็มต้น    หรือคนที่ไปไม่ทันช่วงเวลาผลิบาน  ก็จะเห็นเหลือเพียงลำต้นและกิ่งก้านก่อนที่จะผลิใบใหม่เท่านั้น   ด้วยคุณสมบัติเช่นนี้   จึงมีผู้เปรียบเปรยว่า   ทหารญี่ปุ่นนักรบเลือดซามูไร  มีความกล้าหาญ  กล้าร่วงกล้าตายพร้อมกันเหมือนดอกซากุระ ช่วงดอกซากุระบาน  จะเป็นช่วงแห่งความสุขของคนญี่ปุ่น   … อ่านเพิ่มเติม →

ปลายเดือนตุลาคม 2550  ผมไปญี่ปุ่นอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้ไป เกียวโต  และ โอซาก้า  ซึ่งเป็นการไปเยือนสองเมืองนี้อีกครั้งหลังจากคราวก่อนเมื่อประมาณ 5 ปีที่แล้ว เมืองโอซาก้า  ยังคงความยิ่งใหญ่ในฐานะเมืองอันดับสามของญี่ปุ่น  รองจากเมืองหลวงโตเกียว และโยโกฮาม่า เมืองท่าสำคัญที่ติดกับโตเกียว    ผู้คนยังหนาแน่นคลาคล่ำตามถนนหนทางไม่แตกต่างจากวันก่อนที่ผมมาเยือน   เหมือนกับแย่งกันอยู่แย่งกันหายใจ   เหมือนเมืองใหญ่ทั่วไปในโลก  ไม่มีเสน่ห์อะไรให้ค้นพบ ผมกลับชอบเกียวโต เมืองหลวงเก่าของญี่ปุ่นมากกว่า   ด้วยประวัติศาสตร์การเป็นเมืองหลวงมากว่า 1,200 ปี   มรดกทางวัฒนธรรมต่างๆ  ไม่ว่าจะเป็นวัดในพุทธศาสนา หรือ นิกายเซน  จะมีให้เราพบเห็นในทุกถนนที่เราผ่านไป  ว่ากันว่า นักท่องเที่ยวที่ดื่มด่ำกับวัฒนธรรมตะวันออก  อาจใช้ชีวิตอยู่เป็นเดือน  เพื่อเดินชมวัดต่างๆที่มีเอกลักษณ์แตกต่างกัน  ที่มีมากกว่า 200 แห่ง  และหลายที่ได้รับการยกย่องรับรองจากยูเนสโกว่าเป็นมรดกโลก (World Heritage) วัดดังๆที่อยู่ในโปรแกรมการท่องเที่ยวของทัวร์ประเทศไทย  … อ่านเพิ่มเติม →